elif

Bazen istesen de mutlu olamazsın. Bir şeyler yapmaya kalkarsın ve sonunda olaylar öyle bir hal alır ki sen bile şaşarsın. Mutlu olmak için bir adım attığında da herşey bir anda geçmişe sarmaya başlar. İstesen de mutlu olamazsın…

Bazen geri dönüşü olmayan hatalar yaparsın. Yaşadıklarından büyük dersler çıkarsan da yetmez o sana… Eski benliğini getirmeye çalışırsın ama olmaz. Dirensen de mutsuzsundur bu halinle. Mutluluk bi türlü uğramaz kapına. Beklersin beklersin beklersin ama gelmez o… Kaybettiğini anlarsın da bi türlü nasıl kazanacağını bilemezsin. Sonra dersin keşke yapmasaydım bunu diye ama bi kere gitmiştir giden, bi daha da geri gelmez.Sen ne yaparsan yap geri gelmez. Ve bi kere bitmişse hüzünler sen nereye gidersen git gelmez…..

Kapat gözlerini kendi içinden başka olan her şeye. Saat yirmidortlerin sıfır birlere degdiği bir yerde “Karamazoflar” okumaktan vazgeçme. “Aklın aşağılık” saydığında kalbin güzellik bulduğunu” öğren mityadan.
Nefesinin tıkandığı yerde ilk sözü söyleyen olma.

Cümlelerde kaybolmaktan, sözlere kaybolmaktan da vazgeç. Çünkü herkesin lügatı farklı, bunu hala bilmiyor musun? Senin “yağmur”unla kimsenin ”yağmur”u sözcük biçiminde uymuyorsa birbirine, bu çaba niye? Kapat gözlerini önce.
Ve aç kendi içine.
…..

»» Nazan Bekiroğlu / Mor Mürekkep

Birini unutamamak onu hiçbir zaman aklından çıkarmamak mıdır yoksa seneler geçse de onsuz olamayacağını anlamak mıdır? Bu yüzden mi zordur gitmeler uzakta olsanda aynı şehirde olup aynı havayı soluyamayacağını bilmeni getirdiği pişmanlık mıdır? Çocukça, masumca ve kendince sevmek bu kadar zorken nasıl yorgun düşmez kalplerimiz mutsuzluk limanında. Nasıl insan kabullenemez birinin onu nasıl sevdiğini ve onun için her gece her gün ne hayallerle ne rüyalarla yaşadığını? Yada yüreğini durduramayınca susmak ve gitmek zorunda kaldığını. Ama hayat bu işte senden ne götürdüğü gibi sana ne getireceği belli olmayan hayat….. :(